Nie planowa\u0142am tej sesji. Wynikn\u0119\u0142a sama. Nie \u017ca\u0142uj\u0119 jej. Jestem sobie za ni\u0105 wdzi\u0119czna. W\u0142\u0105czy\u0142am j\u0105 do projektu Trauer, czuj\u0105c, \u017ce wnosi co\u015b nowego \u2014 co\u015b, o czym jeszcze nie wiedzia\u0142am. Na pa\u017adziernikowym kr\u0119gu pad\u0142o pytanie, czy istnieje jaki\u015b spos\u00f3b na poradzenie sobie ze strat\u0105 tak, by nie bola\u0142o. Gdyby nie ta \u015bmier\u0107, powiedzia\u0142abym, \u017ce nie ma sposobu. Trzeba czeka\u0107. Trzeba zbiera\u0107 ka\u017cdego dnia porozsypywane kawa\u0142ki siebie i sk\u0142ada\u0107 na nowo.<\/p>\n\n\n\n
\u015amier\u0107 Lukrecji udowodni\u0142a mi, \u017ce mo\u017cna inaczej. Dla mnie to wielkie odkrycie. Lukrecja kona\u0142a. Musia\u0142am na to patrze\u0107, bo mnie wo\u0142a\u0142a. By\u0142am wi\u0119c z ni\u0105. \u0141kaj\u0105c, bo patrzenie na takie cierpienie bola\u0142o. Tak po prostu. Cierpienie nie uszlachetnia. Jest obrzydliwe. Kiedy usta\u0142o jej cierpienie, zapad\u0142a cisza. Wzi\u0119\u0142am szczotk\u0119 i zacz\u0119\u0142am Lukrecj\u0119 czesa\u0107. Wyczesa\u0142am j\u0105, wytar\u0142am \u015blin\u0119. Pomy\u015bla\u0142am \u2013 nie mam z ni\u0105 ani jednego zdj\u0119cia i nigdy nie b\u0119d\u0119 mia\u0142a… Podnios\u0142am j\u0105. Tym razem ju\u017c nie uciek\u0142a. Przytuli\u0142am. Rozp\u0142aka\u0142am si\u0119. Nie ucieka\u0142a ju\u017c. Jej g\u0142owa opad\u0142a na moje rami\u0119, a \u0142apki wczepi\u0142y si\u0119, jakby chcia\u0142y si\u0119 trzyma\u0107 mojego ramienia. Od\u0142o\u017cy\u0142am j\u0105. Przebra\u0142am si\u0119. Rozwin\u0119\u0142am t\u0142o, ustawi\u0142am statyw i aparat i zacz\u0119\u0142am nas fotografowa\u0107. P\u0142aka\u0142am i j\u0105 tuli\u0142am… Pierwszy raz w \u017cyciu. I ostatni zarazem. To by\u0142o najbardziej dojmuj\u0105ce uczucie, jakiego mog\u0142am do\u015bwiadczy\u0107. Jeszcze nie mia\u0142am \u015bwiadomo\u015bci, jak wiele to zmienia. Jak wiele daje. Jak karmi. Jeszcze tego samego dnia rozmy\u015bla\u0142am, a w niedziel\u0119 rano kontynuowa\u0142am t\u0119 my\u015bl, \u017ce to straszny masochizm z tym opiekowaniem si\u0119 osobami zwierz\u0119cymi, skoro wiemy, \u017ce one \u017cyj\u0105 kr\u00f3cej ni\u017c my, a nadal sobie to robimy. Po co mi to?<\/p>\n\n\n\n
Po po\u0142udniu usiad\u0142am do zdj\u0119\u0107. By\u0142y mniej prze\u015bwietlone s\u0142o\u0144cem, ni\u017c si\u0119 spodziewa\u0142am. Wi\u0119c sama je prze\u015bwietli\u0142am. Zacz\u0119\u0142am obrabia\u0107 \u2013 wszystkie. Ostre, mniej ostre, z czerwon\u0105 zap\u0142akan\u0105 twarz\u0105 i martw\u0105 Lukrecj\u0105 \u2013 obie niewyj\u015bciowe bardzo… Zacz\u0119\u0142o mnie to bawi\u0107. Ta ironia sytuacji. Moje pierwsze zdj\u0119cie z Lu (i ostatnie) jest jednocze\u015bnie zdj\u0119ciem postmortem. Zawsze chcia\u0142am takie mie\u0107! Przy ostatniej fotografii nie p\u0142aka\u0142am ju\u017c. Czu\u0142am spok\u00f3j. Zrobi\u0142am, co mog\u0142am \u2013 dla niej. By\u0142am z ni\u0105, na ile mi pozwala\u0142a. Nie ma celu obwinia\u0107 si\u0119. Nie mam o co. Nie ma celu karmi\u0107 wyrzuty sumienia. Nie mam czym. Lukrecja umar\u0142a. Zawsze ju\u017c b\u0119dzie we mnie, ze mn\u0105. Ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce mog\u0142am opiekowa\u0107 si\u0119 ni\u0105 i da\u0107 jej troch\u0119 fajnego czasu. Tyle.<\/p>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/www.langelucja.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/12\/T3_001_s.jpg\" "\\"TRAUER")
<\/a><\/div><\/div><\/a><\/div><\/div><\/a><\/div><\/div><\/a><\/div><\/div><\/a><\/div><\/div><\/a><\/div><\/div>