Relacje międzygatunkowe
Z bytami zwierzęcymi i roślinnymi kontakt mam od zawsze. Nie było takiego momentu w moim życiu, żebym żyła bez nich. Staram się ich nie uczłowieczać. Bardziej chyba siebie uzwierzęcam. Zresztą… na pytanie „kim jestem?”, odpowiadam zgodnie z pierwszą pojawiającą się myślą: „zwierzęciem”.
Od lat współistnieję z kotami. Są to zwykle doświadczone przez życie istoty, którym potrzebne jest wsparcie psychologiczne. Dlatego ukończyłam studium psychologii zwierząt, by móc im lepiej pomagać, by lepiej rozumieć ich potrzeby. Nie oferuję swoich usług szerszej publiczności, ponieważ zwykle spotykam się z potrzebą „ułożenia” zwierzęcia do oczekiwań opiekunów i opiekunek – a nie jest to zgodne z moimi zapatrywaniami na suwerenność osób zwierzęcych. Koty znajdujące się pod moją opieką krótko mówiąc… robią, co chcą (a ja czasami zapominam się i na nie krzyczę… taki tam, brak konsekwencji). Jeżeli jednak opiekujesz się osobą zwierzęcą po traumatycznych przejściach, chętnie wesprę Was swoją wiedzą – więcej informacji na ten temat znajdziesz w zakładce PORADY BEHAWIORYSTYCZNE.
Od roku 2025 jestem członkinią Zespołu ds. Dzikich Zwierząt przy Urzędzie Miasta Łodzi, gdzie staramy się wypracować innowacyjne, humanitarne sposoby ograniczania populacji dzikich zwierząt w na terenach miejskich (szczególnie w centrum) oraz znaleźć sposób na bezkolizyjne współistnienie — chociażby dzięki edukacji.
Być może dało się już zauważyć, że mówię o sobie „opiekunka”. Tak – w ramach walki z „toksycznymi słowami” stworzyłam nawet kiedyś akcję społeczną „Mój kot ma dom”. Miała ona na celu promowanie świadomych adopcji zwierząt oraz utrwalanie właściwych wzorców, między innymi mówienia o swojej relacji z osobami zwierzęcymi. W latach 2012-2017 akcja prężnie działała, a ja poniosłam jednak porażkę, bo bycie „właścicielem” zwyciężało. Ludzie lubią być „właścicielami”… Trudno. Nie ja. Album dotyczący tej działalności znajduje się TUTAJ. Można tam również pobrać poszczególne książeczki, które kończyły każdą edycję akcji (łącznie jest ich siedem). Gdyby kogoś interesowała wersja rozszerzona, zawierająca całą akcję (czyli wpisy z bloga) w wersji książkowej — można ją znaleźć TUTAJ.
Ponieważ temat relacji ze zwierzętami bardzo mnie zajmuje, przystąpiłam do EACAS (European Association for Critical Animal Studies) – społeczności naukowej zrzeszającej osoby, zajmujące się krytycznymi badaniami nad zwierzętami. W roku 2020 dołączyłam do Międzynarodowego Towarzystwa Wegańskich Socjologów, IAVS (International Association of Vegan Sociologists), w którym rozwijam swoje zainteresowania. Moje teksty dotyczące tematyki animal studies znajdziesz w zakładce PUBLIKACJE. Projekty badawcze, których się podejmuję w tym obszarze, znajdują się w zakładce PRACA BADAWCZA (uzupełnianej raz do roku, czasami na bieżąco, ale nie można mi w tej kwestii ufać). Nauczam też w kwestiach relacji międzygatunkowych, prowadząc wykłady (o paradygmacie jednego zdrowia, o relacjach międzygatunkowych w mieście) oraz przedmioty na UŁ (bycie w świecie o relacjach międzygatunkowych, socjologia relacji międzygatunkowych, socjologia wegańska) i UW (socjologia relacji człowiek-zwierzę).
Jako fanka i propagatorka alternatywnych metod badań w obszarach medycyny, biologii i przemysłu farmaceutycznego oraz kosmetycznego, przystąpiłam do (LKE) Lokalnej Komisji Etycznej do spraw badań nad zwierzętami w Łodzi w kadencji 2020-2024. Moje działania uważam, za… nieskuteczne (chociaż zalecenie mówienia do zwierząt spotykały się z akceptacją, gorzej przyjmowane były sugestie dotyczące języka i tego, w jaki sposób mówimy o zwierzętach – np. „zwierzę padło” zamiast „zwierzę umarło”). Z LKE odpadłam po paru miesiącach, bo to jednak bardzo zatwardziałe towarzystwo, w którym pojęcie dobrostanu funkcjonuje w zmutowanej wersji. Przyglądam się więc bacznie językowi, określającemu relację człowiek-zwierzę i… liczę na to, że w tym działaniu nie polegnę totalnie. A jeśli polegnę, to będę się pocieszała, że chociaż próbowałam. W kwestiach języka – używam określenia osoby zwierzęce lub byty zwierzęce (i roślinne), które wynika z potrzeby uznawania zwierząt za istoty czujące, myślące i posiadające własną suwerenność. Upodmiotowienie takie pozwala mi czuć bliższą więź z każdą żywą istotą. Wyznacza również inny standard mówienia o zwierzęciu jako kimś, a nie czymś.
Napisałam o relacjach z osobami zwierzęcymi, nie wspomniałam jednak o relacjach z roślinami — a te są dla mnie równie istotne (o czym świadczy mój prywatny profil na FB, gdzie namiętnie wrzucam zdjęcia swojego balkonowego ogródka i wszelkich roślin, które mniej lub bardziej umiejętnie staram się pielęgnować, dobiegając w kolekcji ponad 300 egzemplarzy). Przy czym twierdzę, że nie mam ręki do kwiatów… chociaż dostrzegam, że lubią słuchać muzyki i są łase na komplementy.
Dla ułatwienia poniżej znajdują się linki do wybranych publikacji i albumów, dotyczących akcji społecznej Mój Kot Ma Dom i sesji, w których gościły również osoby zwierzęce.
ŻAŁOBA ZWIERZĄT [PDF do pobrania]
KOMUNIKACJA ZE ZWIERZĘTAMI [PDF do pobrania]
OSOBY BEZDOMNE ZE ZWIERZĘTAMI [PDF do pobrania]
SANKTUARIUM NIEDŹWIEDZI [PDF do pobrania]
KOCIE KAWIARNIE [PDF do pobrania]
DOMOWA OPIEKA HOSPICYJNA I EUTANAZJE [PDF do pobrania]
EUTANAZJE ZWIERZĄT [PDF do pobrania, po angielsku]
STERYLIZACJE I KASTRACJE [PDF do pobrania]
______
MÓJ KOT MA DOM — książeczka VII [PDF do pobrania]
MÓJ KOT MA DOM — książeczka VI [PDF do pobrania]
MÓJ KOT MA DOM — książeczka V [PDF do pobrania]
MÓJ KOT MA DOM — książeczka IV [PDF do pobrania]
MÓJ KOT MA DOM — książeczka III [PDF do pobrania]
MÓJ KOT MA DOM — książeczka II [PDF do pobrania]
MÓJ KOT MA DOM — książeczka I [PDF do pobrania]