Trauer III – autoterapia fotograficzna

Nie planowałam tej sesji. Wyniknęła sama. Nie żałuję jej. Jestem sobie za nią wdzięczna. Włączyłam ją do projektu Trauer, czując, że wnosi coś nowego — coś, o czym jeszcze nie wiedziałam. Na październikowym kręgu padło pytanie, czy istnieje jakiś sposób na poradzenie sobie ze stratą tak, by nie bolało. Gdyby nie ta śmierć, powiedziałabym, że nie ma sposobu. Trzeba czekać. Trzeba zbierać każdego dnia porozsypywane kawałki siebie i składać na nowo.

Śmierć Lukrecji udowodniła mi, że można inaczej. Dla mnie to wielkie odkrycie. Lukrecja konała. Musiałam na to patrzeć, bo mnie wołała. Byłam więc z nią. Łkając, bo patrzenie na takie cierpienie bolało. Tak po prostu. Cierpienie nie uszlachetnia. Jest obrzydliwe. Kiedy ustało jej cierpienie, zapadła cisza. Wzięłam szczotkę i zaczęłam Lukrecję czesać. Wyczesałam ją, wytarłam ślinę. Pomyślałam – nie mam z nią ani jednego zdjęcia i nigdy nie będę miała… Podniosłam ją. Tym razem już nie uciekła. Przytuliłam. Rozpłakałam się. Nie uciekała już. Jej głowa opadła na moje ramię, a łapki wczepiły się, jakby chciały się trzymać mojego ramienia. Odłożyłam ją. Przebrałam się. Rozwinęłam tło, ustawiłam statyw i aparat i zaczęłam nas fotografować. Płakałam i ją tuliłam… Pierwszy raz w życiu. I ostatni zarazem. To było najbardziej dojmujące uczucie, jakiego mogłam doświadczyć. Jeszcze nie miałam świadomości, jak wiele to zmienia. Jak wiele daje. Jak karmi. Jeszcze tego samego dnia rozmyślałam, a w niedzielę rano kontynuowałam tę myśl, że to straszny masochizm z tym opiekowaniem się osobami zwierzęcymi, skoro wiemy, że one żyją krócej niż my, a nadal sobie to robimy. Po co mi to?

Po południu usiadłam do zdjęć. Były mniej prześwietlone słońcem, niż się spodziewałam. Więc sama je prześwietliłam. Zaczęłam obrabiać – wszystkie. Ostre, mniej ostre, z czerwoną zapłakaną twarzą i martwą Lukrecją – obie niewyjściowe bardzo… Zaczęło mnie to bawić. Ta ironia sytuacji. Moje pierwsze zdjęcie z Lu (i ostatnie) jest jednocześnie zdjęciem postmortem. Zawsze chciałam takie mieć! Przy ostatniej fotografii nie płakałam już. Czułam spokój. Zrobiłam, co mogłam – dla niej. Byłam z nią, na ile mi pozwalała. Nie ma celu obwiniać się. Nie mam o co. Nie ma celu karmić wyrzuty sumienia. Nie mam czym. Lukrecja umarła. Zawsze już będzie we mnie, ze mną. Cieszę się, że mogłam opiekować się nią i dać jej trochę fajnego czasu. Tyle.