Po śmierci chciałabym… czyli o historii pewnego cyklu

09.02.2021 na blogu IDŚ pojawił się pierwszy wpis, rozpoczynający cykl opowieści o mniej znanych sposobach na „pozbywanie się ciał”, że ujmę to w ten sposób. Nigdy nie podchodziłam do tego, o czym pisałam z poczuciem, że to niezwykłe, dziwne itp. Raczej miałam przekonanie, że to coś, o czym rzadko się u nas pisze i zawsze z perspektywy wyższości cywilizacyjnej, bo przecież te przedziwne tradycje, to zazwyczaj tworzą jacyś odlegli od nas ludzie, tubylcy z dalekich krain, do których przypuszczalnie nie dotrzemy. Chociaż na pierwszy wpis miałam mnóstwo pomysłów (w założeniu miało zostać opublikowanych szesnaście „odcinków” w tym cyklu), to bycie zjedzoną przez zwierzęta wygrało. Dlaczego? Przede wszystkim to nie jest tak, że ja te „ciekawostki” sama wybadałam, podróżując do innych krajów. To inspiracje pochodzące z badań innych osób. Ja to tylko zbieram, czytam, trawię i czasami wypluwam w formie wpisu. Żadna ze mnie posiadaczka niesamowitej wiedzy. Ten pierwszy wpis zainspirowany został jednym z youtubowych wystąpień Caitlin Doughty oraz jej książką From Here To Eternity. Cały ten cykl odnosił się do osoby Doughty, bo to ona w jednej książce zebrała tradycje, które są nowe i stare, pochodzą z różnych stron świata i poszukiwane są w nich alternatywy, które będą jak najbardziej ekologiczne. Oczywiste było dla mnie, że cykl, który rozpoczynałam, ma być właśnie takim dążeniem do wskazywania ekologicznych ścieżek.

Drugi wpis (28.10.2021) dotyczył bycia zjedzoną przez sępy. Zebrałam w nim różne informacje na temat tego, jak podchodzi się do tego typu pochówków. Jakie są naukowe przesłanki. Jakie zagrożenia dla padlinożernych ptaków i co z etycznym kontekstem — biorąc pod uwagę to, że takie „podniebne pochówki” stały się atrakcją turystyczną. W kwietniu 2022 udało się opublikować kolejne dwa wpisy — tym razem chodziło o scalenie z naturą (07.04.2022), czyli różnego rodzaju sposoby na to, by lepiej się rozkładać w ziemi za sprawą grzybni w trumnach, całunach, kostiumach, z użyciem filcowych lub wiklinowych trumien itp. Czwarty wpis (13.04.2022) był o kompostowaniu, czyli technologii opatentowanej przez Katrin Spade.

Jak już nadmieniłam, wpisów miało być więcej — o stawaniu się drzewem i cmentarzach leśnych w ich wielu formach, o różnych sposobach stawania się prochem (czyli nie tylko kremacja, ale też akwamacja i inne metody rozdrabniania), o paleniu zwłok na stosach tam, gdzie jeszcze ta tradycja jest żywa, o pochówku w rafie, czyli technologii tworzenia sztucznej rafy ze kremów (czyli tego, co pozostaje po kremacji ciała), o tworzeniu płyt z prochów, diamentów, plastynatów, o byciu przydatną, czyli oddawaniu ciała dla nauki, o mumifikacji, wystrzeleniu w kosmos oraz malowaniu kości. Tych wpisów nie stworzę, bo nie tyle straciłam wenę, ile… pojawiło się tłumaczenie książki Doughty, więc jest dostępne, polskie źródło inspiracji. A poza tym pojawiła się też inna książka na rynku zagranicznym, którą postrzegam jako przepiękny przewodnik po świecie i kulturach właśnie w kontekście śmierci. Autorka oprowadza po świecie śmierci, odrodzenia, żałoby i wskazuje, jak różne praktyki mogą wspierać nas, w naszych osobistych grajdołkach (nie, tu nie będzie polecajek ani linek do książki — zbyt często ktoś korzysta z mojej pracy, bez podawania źródeł, więc moje inspirowanie innych kończy się w tym właśnie miejscu). Przyznaję, że odkąd sięgnęłam po tę bogato i pięknie ilustrowaną książkę, czuję zachwyt i wdzięczność — bo są ludzie, którzy mogą zrobić coś za mnie i zrobią to lepiej. Poza tym… chciałabym, by nasze zainteresowanie innymi kulturami właśnie w kontekście śmierci, nie miało podłoża złożonego z głodu „dziwności”, ale właśnie takiej ludzkiej ciekawości — co robią inni i jak to jest, że im to pomaga? Czy mnie też mogłoby pomóc?

A w kwestii robienia researchu — wiecie, wystarczy spora ciekawość i wyszukiwarka internetowa. Serio! Tylko tyle i aż tyle. Czyli, samodzielna praca w moim poczuciu daje dużo więcej satysfakcji, niż czytanie cudzych (tu np. moich) wynurzeń. Dlatego polecam rozpalanie w sobie ciekawości. Dzięki temu ja wrócę do dokańczania tych czterech rozgrzebanych książek, które są moje i by coś z nich cytować, będzie trzeba się na mnie powołać, a nie — jak do tej pory — udać, że to Wasze.