Eksperyment, czyli podsumowanie ćwiczeń z blogowania

Rok temu przy okazji zmian na stronie, doszłam do wniosku, że chyba brakuje mi blogowania. Nie brakowało. Okazuje się, że nie mam tyle czasu wolnego, by móc go przeznaczać na pisanie, które inni sobie przywłaszczają bez podawania źródeł. Wolę tą wiedzą dzielić się z Wami bezpośrednio lub pisząc artykuły albo książki.

Oznacza to, że nie tylko o alternatywnych pochówkach poczytacie kiedyś ode mnie w innych okolicznościach, ale też o emocjach w żałobie. Będzie też o gołębiach (jeden z fotografowanych przeze mnie okazów ilustruje ten wpis w mediach społecznościowych) i innych osobach zwierzęcych. Ripowanie książek i artykułów jest trudniejsze, więc może ktoś się trzy razy zastanowi, zanim coś sobie przywłaszczy. A może po prostu mnie to będzie jeszcze mniej obchodzić, że ktoś udaje osobę sprytną, mądrą, a nią nie jest? Nie wiem.

W każdym razie wypada jednak jakoś ten rok zamknąć. A najlepiej zamyka mi się klamrami. Skoro więc pierwszy wpis był inspirowany wrzutką w socialach, to ostatni też taki będzie. Pierwszy był o samotności i społecznej reakcji na tę samotność w przeszłości, ostatni będzie niejako o samotności tu i teraz (i braku reakcji).

25.12.2024 fanpejdż Morbidology, który publikuje różne wpisy na temat tragicznych zgonów, napisał o sytuacji z 2003 roku, która pozostała niezauważona przez dwa lata. O co chodzi? O śmierć pewnej Brytyjki, Joyce Vincent, która w wieku lat 38 zmarła nagle w mieszkaniu w Londynie. W mieszkaniu znaleziono niezapakowane prezenty, odkryto również, że nikt z rodziny, przyjaciół i znajomych Joyce nie zgłosił jej zaginięcia. Pozostała idealnie niewidoczna dla wszystkich swoich bliskich do 2005 roku. I gdyby nie to, że przez te dwa lata nie płaciła rachunków za media oraz czynsz, nikt nie znalazłby jej szkieletu. Bo tyle po niej pozostało, co uniemożliwiło stwierdzenie przyczyny zgonu. Dwa lata. Ile najdłużej milczeliście ze swoimi znajomymi, przyjaciółmi, rodziną?

Kiedy mówiłam kilka lat temu o tym, że chciałabym odejść niezauważenie, że chciałabym nie zostawiać po sobie śladów, to coś takiego miałam na myśli. Oczywiście wtedy kilka osób uświadomiło mi, że im częściej jestem dla innych, im częściej publikuję, piszę, wykładam, spotykam się — tym bardziej zostawiam ślady. Zmartwiło mnie to i zaburzyło moją idealną wizję zniknięcia w angielskim stylu (jak się okazuje, to określenie ma podwójny sens w tym wpisie). I już miałam się w pełni pogodzić z tym, że ślady zostawiam, że nie uda mi się zniknąć — i wtedy pojawił się ten wpis. I nadzieja wróciła (ironizuję trochę).

Z drugiej strony, może warto czasami rozglądać się i zauważać tych, którzy wcale nie chcą znikać. Nie wiem, tak tylko rzucam w przestrzeń. Może rzut będzie trafiony. Może nie.

Dziękuję za to, że było czytane i czasami komentowane (do mnie, bo na stronie nie daję takich możliwości). Eksperyment się nie powiódł. Porzucam to działanie (postęp: nie kasuję!). Ale nie mówię, że któregoś dnia nie znajdę w sobie chęci na powrót — do blogowania wracam systematycznie co kilka lat. W związku z tym — do przeczytania. Gdzieś z pewnością.